Ciencia e Ficción

HACIENDO LA CADENA TODAVÍA MAS GRANDE

2007-02-07T20:27:00.000+01:00

Las botas del teniente Angustina no se agarraban bien, en realidad, a las rocas de la pared. Desprovistas de clavos, tendían a resbalar, mientras que los zapatones del capitán Monti y de los soldados mordían solidamente en los salientes. No por eso Angustina se quedaba atrás; con multiplicado empeño, aunque ya estaba cansado y penaba con el sudor helado encima, conseguía seguir al capitán por la quebrada muralla.

Esto es de "El desierto de los tártaros" de Dino Buzzati (agradecimiento especial a Dini, que es quien me lo ha dejado).

Es una verdadera pena que por aquí vaya a morir la cadena, puesto que no conozco mucha gente con blogs, y los que conozco ya han sido invitados a participar. De manera simbolica invitaré a Wilson (la entrañable pelota que acompañaba a Tom Hanks en "Naufrago") a Silvestre Stallone, (porque que haya escrito el guión de "Rocky VI" debería implicar que supiese leer, no?) y a Don Pimpón (porque tengo el vago recuerdo de que en nuestra infancia nos leía cuentos a traves de "Barrio Sesamo").

PD: me alegro de que por una vez romper una cadena no conlleve sufrir horribles maldiciones.

Saludos a todos.

Mike..............................

2007-01-17T02:09:00.000+01:00

Padre de Familia (La pelicula)

Este video non remata co debate, seguide participando!

2006-12-31T03:47:00.000+01:00

Hoy voy a abrir un tema de debate en el que espero que participeis cuantos mas mejor. Me gustaria que comentaseis y dieseis vuestra opinion acerca de la frase "si la gente no cambia por qué debo cambiar y perdonar yo?" Ojo! intentemos que sólo aparezcan opiniones meditadas, sopesadas y contrastadas. Los tostones éticos a cerca de la moralidad del perdón no llevan a nada, ya que la moralidad es algo totalmente subjetivo, y en eso supongo que estamos todos de acuerdo. Gracias de antemano por participar, yo todavia tengo que pensar durante dias en esto (y ya llevo unos cuantos) hasta poder escribir algo.

2006-12-29T01:43:00.000+01:00

Grêmio 2 x 0 São Caetano (Returno 2006)

pois isto é o que soa para o deportivo, a min persoalmente cavenaghi e romulo non me din nada de nada. Eu quedo con chelito "regate imposible" delgado que ten o seu aire futbolistico (de lonxe)con george best!

2006-12-29T01:39:00.000+01:00

Grêmio 3 x 0 Flamengo (Returno 2006)

jajajajaja u gremio e melhor que u flamengo jajajja me parto con los comentaristas brasileños

2006-12-29T01:37:00.000+01:00

Grêmio 4 x 4 Fluminense (Turno 2006)

2006-12-28T21:36:00.000+01:00

Estudiantes - Arsenal 2-0

2006-12-28T21:35:00.000+01:00

Boca-Estudiantes: Pavone 81'

2006-12-28T21:34:00.000+01:00

Pavone gran jugador 2

2006-12-28T21:31:00.001+01:00

chelito compilation BETA

2006-12-28T21:31:00.000+01:00

Cavenaghi 2006

2006-12-28T21:30:00.000+01:00

Cavenaghi 2005

2006-12-08T03:03:00.000+01:00

AC/DC - Highway to Hell (Live)

ENERXÍA (OU "APAGA A LUS MARILUS")

2006-11-28T00:28:00.000+01:00

Vexamos se lembro como funciona o demo este de ordenador.... Hoxe, como aínda non recuperei a miña imaxinación literaria, ocurriuseme facer un pequeno texto acerca da enerxía, os seus custos tanto produtivos coma ecoloxicos, algunhas pequenas cousas que moita xente descoñecerá etc etc etc... Comezamos:
Primeiro erro común, "as compañías eléctricas son unhas autenticas piratas que nos sacan os cartos e enchen os seus insaciables bolsillos con eles". Quizais fose antes. Agora non, por moitos factores. Nestes últimos anos, sacar beneficios da xeneración de enerxia eléctrica é xa logo unha odisea. De feito, mais dunha compañia xa tería abandoado de non estaren bligadas polo estado a garantir o suministro. Todo isto, chega un punto no que semella dar voltas o mesmo circulo unha e outra vez. Dende a entrada en vigor do protocolo de kioto (para os que o suscribiron, claro, porque outros deberían ter un planeta a parte.....) as emisións de CO2 emitidas a atmosfera están moi pero que moi pero que moi controladas, e iso para as grandes plantas de combustión é sinonimo de multa garantido. A ver se son capaz de darlle xeito a toda a informacion para que non quede nun conxunto de ideas soltas,comezarei polos antecedentes. En España, vamos a remolque do resto de europa, (isto non e novo), pero porque? pois por confiar no desenrolo enerxetico equivocado no momento equivocado e por xogar todo a unha carta. No Franquismo, houbo por exemplo unha equivocadisima aposta pola xeneración hidraulica cando no resto de europa triunfaba o petroleo e o carbón, sobre todo este ultimo, xa que o petroleo o podemos meter nunha etapa posterior. Pois así se fixeron centrais e centrais hidroelectricas por toda a peninsula porque claro "que tontos son estes europeos que mercan carbon cando a auga é gratis...."e claro a ningun se lle deu por pensar que a auga se cadra chegaba un dia que escaseaba. Segurisimo que nunca mais se pode aproveitar este potencial como se fixo naquel tempo, primeiro pola auga que non hai, e segundo porque a corrosión destas instalacions multiplicase co desuso ata deixalas inservibles (mantelas operativas para un par de semanas no ano é un gasto inasumible e algo idiota). Pasou despois que cando no noso pais caeron da burra de que quizais os europeos non eran tan tontos.... entramos na carreira do carbon, e claro, coma sempre tarde, cando xa os demais paises do noso arredor buscaban alternativas nos aínda tiñamos por diante rentabilizar toda esta tecnoloxia.
Hai cousas que son de pura lóxica, e cando os demais paises buscaban alternativas era porque o carbon empezaba a subir de prezo, e quen se comeu iso?? pois España, que non digo que forámos os unicos, pero que estabamos, seguro. E volta a empezar, outra vez a explotar uns mecanismos de produccion pouco rentables. En fin, punto numero dous: o verdadeiro problema de quemar carbón chegou con Kioto como dicia antes. Por Kioto poñenche unha multa se contaminas de mais (CO2, oxidos de Nitroxeno, azufre....). A solución é loxica: "Pois reducimos a producción", moi ben, pero se reducimos a producción non chegamos a garantir o suministro os fogares o que nos leva a un megamultazo do estado e claro, para escoller entre multas.... Despois esta o factor "cando durmen tres (ou mais) na mesma cama...."esto quere dicir que as empresas se se pasan do limite de emisions, poden comprar mais dereitos doutras que non os gastaban por completo, daquela, estos dereitos excedentes comezaron a ser comprados e xestionados por buffetes de avogados(si, con "v" en galego...) que actuan coma verdadeiros usureiros. Se baixo o meu punto de vista, Kioto supon un compromiso entre os estamentos politicos e as empresas... que carallo pintan os avogados polo medio chupando do bote? Penso que non debería ser así. Deste xeito, o unico que se conseguiu foi que a tonelada de Co2 fose subindo a o ritmo q marcou Pepito ate os 36 euros, momento no que "chof" pagar ese precio afundiria a calquera empresa, e baixou como quen non quere a cousa ate 6 euros tonelada. Sospeitoso cando menos......... Outra solución que se tentou foi importar carbons de mellor calidade que se aproveitan mellor e que teñen menor contido de azufre. Que se tentou e se está usando vamos, pero que como o carbón español bon bon o que se di bon pois pouquiño hai,hai que traelo de fora (sudafrica, china, indonesia y EEUU) e como e mellor e é imprescindible para minimizar emisins os que o venden tamen o cobran ben cobrado, aprox barco fletado con 70000 Tn de hulla case se duplicou hasta os 300 millons de pesetas, e iso, para una caldeira de alta presión de uns 80Kg/cm2 e a razon dunhas 50 Tn/hora é como para min comer un paquete de pipas,(un paquete grande grande....). Por tanto todo se rixe por un sistema de preferencias intentando facer o gasto mais ventaxoso entre proveedores, compra de dereitos e como non multas. Como vedes, a xeneración nun entorno de prezos regulados coma o noso non e moi rentable, e esa e unha das razons polas que as electricas diversifican o negocio, e producen en novos paises sen imposicions legais ou con elas paro mais flexibles. Sabedes que a luz subiu nas ultimas datas, ultraxe!!!!! diran moitos, pero que parte da subida son impostos que queda o estado? unha barbaridade, e dalles igual porque a xente culpará as compañias. Todos estes movementos do sector enerxetico teñen un porque. Aveciñase o salvador "libro blanco de la energia", polo que a electricas poderan variar o prezo o case o seu antoxo cargando no recibo a deriva nos gastos de xeneracion, e ese é un caramelo moi apetecible para empresas como ACS, Gas natural, etc.... Botade a temblar coa que se aveciña....Para que o notemos o menos posible no bolsillo so hay unha solución: para nos, o kilowatio mais barato é o que non gastamos; para as compañias, o mais barato é o que non se produce. Por iso algunhas fan atecampañas publicitarias para fomentar o aforro enerxetico, algo que a priori calquera o poderia interpretar como que botan pedras contra o seu tellado. Outro dia falarei das maneiras nas que podemos aforrar enerxía. Son moitisimas pero hoxe xa estou canso. E o que ten a escritura espontanea. Ademais, tampoco quero esquecer falarvos da autosuficiencia enerxetica, porque ainda que conleva unha inversion relativamente grande (moitas veces subvencionadas polas comunidades) amortiase ben a medio prazo, e ademais se che sobra producción, o seu vocado á rede reportarache sempre uns beneficios regulados tamen polo estado. O KW volcado teñen a obriga de mercarcho a o 575% do seu valor mercado (moito porcentaxe pero non volve rico a ninguen). Fin. Xa non podo máis! Saúdos con agarimo para todos vos, compañeiros.
........................................................................................... Mike

2006-10-12T03:44:00.000+02:00

2006-10-12T03:36:00.000+02:00

A Festa da Fraga Festa Nacional

A FESTA DA FRAGA

2006-10-12T01:20:00.000+02:00

Hoxe, a historia vai de cousas que fai meses decidín non publicar porque pensei que non aportaban nada, pero que agora, aínda sen pensar que o aporten, publico pola necesidade de publicar algo. Non falo de necesidades como as que pasou Dostoievski, que o levaron a escribir a reo para un periodico para ter cartos cos que vivir... (este é un guiño ó meu bon amigo Dani que tantos libros me ten deixado, pero non vai diso o tema) senon necesidades persoais, porque de verdade que me custa ver sempre o mesmo neste espazo nos periodos nos que "atraveso crises literarias"....
Vamos logo a meternos no allo:
Hai unha festa en Galicia..... e vaia festa!! Dase todolos verans no concello das Pontes de García Rodriguez, coñecido entre outras cousas pola sua monstrosa mina de lignito pardo e a sua descomunal central térmica (competencia da miña querida Meirama da que se cadra falo algún día). Mirade se dita central está integrada na vida local que ata a cheminea é un dos simbolos que aparecen representados no escudo do concello. Voltemos á festa: confeso moi ó meu pesar que pese a ter oido falar marabillas (si, está ben con "b") dela, nunca me chamou a atención ir ate alí. Grave erro. Sen dúbida perdín moitos anos de asistencia a unha das mellores festas populares da rexión. Unha magoa, malia que aínda me poida resarcir non faltando nunca máis.
A festa en si dura varios días, con concertos e demaís, pero voume centrar no maís importante: A "sesión vermú". Para os non versados na materia explicarei que a sesión vermú e un pase que fan as orquestras a iso das duas da tarde e que xurdiu para amenizar as saidas de misa nas festas patronais. Pero aqui non vai conto de misas nin caralladas. A sesión vermú da que falo tamén se chama: "A festa dos borrachos", e consiste niso, nunha chea de xente que chega ao campo da festa coa resaca da noite anterior e que vai a encherse de novo e a botarse o viño por riba, enzoufarse na lama etc etc etc.... moi pintoresco, tamen pola actuación dos bombeiros, que chiringan a todo o mundo coas mangueiras e amenizado pola orquestra, aínda que polo que teño entendido cada vez queren ir menos polos danos colaterais que sofren...
Falarei primeiro do lugar. Trátase dunha fraga a carón dun rio onde a xente vai a lavarse despois da "vermú", na que se acampa, e ás veces, a xente do concello monta cabanas que son verdadeiras obras de enxeñería a partir de troncos de piñeiros e eucalipto chegando moitas delas nun alarde de medios a teren dous pisos!!! Acojonante, permitideme a expresión. Nelas hai dende planta "house" y planta "dance" ou terracita, ata francotiradores agardando coas suas metralletas "de viño" que non de auga
A xente pola sua banda soe ir ben equipada, sulfatadoras, caldeiros, pistolas de auga cheas as máis das veces non con auga.... para chiringar ó que este ó lado. E este último é un dos puntos clave: podes mollar, enlamar, empurrar a quen queiras que a ninguén lle vai parecer mal, porque a xente sabe o que hai, van porque queren e porque é incriblemente divertido. Aquí vai o que poderiamos considerar ó comando operativo básico: (Ver a primeira foto de riba) Nin que decir ten que a roupa vella é algo imprescindible.
Outro detalle importante é que como en toda festa de borracho hay xente pintoresca. Incriblemente pintoresca. A ver, ¿cantos de vos poderiades atopar a Wally nesta fotografía? (ver segunda foto enriba)
Espero quen non tiverádes ningún problema, porque eu penso que é ben doado.
Con todo, Wally representou un papel moi importante dentro da festa en si: era doadisimo atopar a alguén orientandote a través del." ¿Onde estás?" "Á dereita de Wally" "Á esquerda de Wally"etc etc etc...Era coma unha especie de GPS improvisado.

Vaia coma sempre falo e falo e falo e xa aburro ás moscas. Unha das cousas que pretendo é que os textos sexan rápidos e doados de ler, pero non sempre o consigo, de feito, penso que poucas veces o consigo. Valorarei para rematar o mellor e o peor.
O mellor: a XENTE con maiusculas.
O peor: a falta dun sitio onde comprar un bocata sen que che saquen un ollo ou un ril.
Para rematar só me queda dicir que deixo este video para que vexades o ambiente.
Ate a vindeira.
....................................Mike

2006-10-06T02:24:00.000+02:00

Terminator y Jesucristo

Simplemente boisimo!

MIKE O MARINO

2006-09-20T21:50:00.000+02:00

Houbo un tempo no que os homes loitaban no mar contra tempestades e bestas monstrosas. Homes feitos no mar, homes que non saberían concebila vida sen mar, que viviron e viven na noite lonxe da terra, moradores incondicionais de tascas e tabernas..... Pero que carallo!!! mirade o tamaño que ten o becho do demo!! Velaquí o tendes! direitamente dende trinta metros de profundidade 2 Kg de autentico orgullo galego!

Caderno de Bitácora:

Pasaban as sete da tarde dunha calurosa e soleada tarde de Septembro. Tras meses de navegación sen levar un rumbo coñecido, os catro mariñeiros do "Faneca Brava I" xa daban todo por perdido. Os rumores de conspiración percorrían os 6 metros da embarcación de proa a popa de maneira sixilosa pero constatable. Case sen reservas de ron e sen noticias dos nosos ben merecidos xornais dende facía moito tempo, pasábamolas horas de sol tumbados na cuberta agardando ver algúnha gaivota que nos amosara o camiño a terra firme. Foi entón cando estolou a revolta. "Rebelión a bordo!!!" gritou o único oficial da tripulación, pero evidentemente ninguén acudíu no seu auxilio. A marinería asumía deste xeito o control da nave.
Cumpría agora tomar a decisión de que facer co noso prisioneiro, e foi doado. Á xente de mar non lle extranará o que vos vou contar: por clamor popular decidemos pasar ó capitán pola quilla, pero dadalas dimensións do noso bote tivemolo que facer 3 veces. Tras daquilo ficaría encerrado e cos grilletes postos nas bodegas do galeón ata chegar a terra, onde a raiña había de por a sua xustiza divina na procura dos nosos dereitos.
Foi entón cando se desencadeou a traxedia. Os mariñeiros rebeldes ficaban afanados na preparación das cordas cas que someter ó capitán a tortura, cando un violento golpe estremeceu o casco e a tranquilidade do mar. Ninguen sabía ben que fora aquilo, pero abofé que tiña que ser algo horrible. Pouco despois, sen ter aínda tempo de buscarlle unha explicación ó suceso, comezou a xurdir da auga un incríble e descomunal monstro marino de oito patas cunhas pinzas terroríficas capaces de arrincarlle o corazón a un home antes de darlle tempo a morrer. Semellaba imposible dominar a aquela besta da natureza. Tres homes non eran abondo, polo que decidemos liberar o noso retén baixo a promesa de cumplir cas suas obrigas de levarnos de volta á casa e pagarnos 12 pezas de ouro e 7 de prata a cada un. Así as cousas e tras varias andanadas dos canóns, toda a marinería botouse a auga con coitelos entre os dentes e tras longas horas de loita acadaron a victoria.
Disque conta unha lenda que o tal monstro tiña a panza chea de ouro, pero o único certo e que só quedaron estas duas fotos para demostrar esta tan incríble fazaña.

(Durante a edición de este blog ningún animal resultou ferido ou maltratado por feo que for).

Nota acerca do ciclo biolóxico das especies: Esta centola das imaxes resultou estar baleira. Iso é que ten pouco ou nada que comer no seu interior. ¿Cómo se sabe tal cousa? pois se lle premes as unllas das patas estas dobran coma o plástico, e por tal razón o animal voltou ó fondo mariño para que coma e se encha e cun pouco de sorte voltar a loitar con ela máis cerca do Nadal.

Ó meu curmán Xoan Manuel.
............................................Mike

A POLO ASCENSO!!!!

2006-09-16T18:23:00.000+02:00

Para os que non saibades o que é o Hattrick, aquí vos queda a crónica do partido da xornada disputado polo noso equipo.

arrevoire - CAT.F.C 6 - 1
Ver el partido:
HT Live
Fecha:
16/09/2006 a las 15:40
MatchID:
86680051
Estadio:
internacional de abegondo
Público:
6790
Un sol radiante hizo que 6790 aficionados acudieran al estadio internacional de abegondo, con el bronceador en la mano y la toalla al hombro, para pegarse un buen chapuzón después del enfrentamiento. arrevoire saltó al terreno de juego con una 4-4-2 como formación. Alineación: Katan - Rodríguez, Zagrodnik, Tegelaar, Tejedor - Gómez, Peña, Ravnsbo, Lira - Ortigas, Bombín.CAT.F.C alineó a sus hombres mediante una formación 4-4-2. Alineación: Prati - Guimarães, Servitja, Heichele, Domingues - Omogrande, Le Clech, Audigier, Olave - Tãnase, Madureira.arrevoire decidió probar sus tácticas creativas. El defensa central visitante no debería haber tenido problemas al despejar el pase que iba hacia Beneharo Bombín, pero el jugador de arrevoire estuvo más listo y recogió el envío, recortó al rival y fusiló al meta, que no pudo hacer nada para evitar el 1 - 0, que ponía a los locales en cabeza. arrevoire dispuso de un penalti en el minuto 3, cobrado perfectamente por Leonard Zagrodnik: 2 - 0 a favor de los locales. Con esta ventaja, arrevoire comenzó a abandonar el juego ofensivo, y a replegar líneas. Un poco después, Alexandre Madureira de CAT.F.C redujo fácilmente la ventaja local a 2 - 1, gracias a un mal entendimiento de los defensas centrales rivales. El sol pareció agradar a Beneharo Bombín quien, en un alarde de técnica, mostró grandes detalles de calidad. Las cosas se ponían cuesta arriba para los visitantes, ya que arrevoire anotó otro gol para cambiar el marcador a 3 - 1 tras un trabajado ataque por la izquierda, que fue finalizado por Nicolás Gómez en el minuto 27. Beneharo Bombín dio una alegría más a los aficionados de arrevoire cuando puso en el marcador otro tanto más para su equipo, dejándolo en un 4 - 1 tras una buena jugada por la derecha que la defensa no acertó a contener. El electrónico reflejaba el minuto 28. Y con el resultado de 4 - 1 se llegó al término de los primeros 45 minutos. Los jugadores de arrevoire, quienes terminaron con una posesión del 63 por ciento, dominaron esta media parte.Beneharo Bombín casi pone otro tanto en el casillero de arrevoire cuando se llevaban jugados 58 minutos de partido, pero su tiro salió por encima del travesaño. El árbitro le mostró a Leonard Zagrodnik de arrevoire la tarjeta amarilla después de una entrada muy peligrosa por detrás. Se libró de la roja de milagro. Vicente Ortigas se vio muy afectado por el calor hoy, no pudiendo rendir al cien por cien. Vicente Ortigas pudo haber anotado un gol más para arrevoire pero su disparo pegó en el lateral de la red tras un avance por la izquierda en el minuto 76. Luis Tejedor de arrevoire se llevó una amonestación en el minuto 79 por protestar airadamente una decisión del árbitro. Luis Tejedor hizo un gran esfuerzo por banda derecha sorteando rivales, para cuando disparó estaba tan cansado que el balón acabó tímidamente en las manos del meta. Nicolás Gómez hizo un gran esfuerzo por banda derecha sorteando rivales, para cuando disparó estaba tan cansado que el balón acabó tímidamente en las manos del meta. El jugador de arrevoire Ricardo Lira recibió un buen balón por su banda, pero fue tapado por la defensa, sin pensárselo dos veces, se inventó un hueco y le envió un balón a Nicolás Gómez que parecía decir "¡métela"!, éste solo tuvo que empujarla, pero, inexplicablemente, la mandó a la grada. El jugador de arrevoire, Beneharo Bombín hizo varios simpáticos sombreros que dejaron confundido a Gaspar Domingues, pudiendo así acabar anotando sin oposición. ¡5 - 1! Y con un singular festejo, Beneharo Bombín celebró con su afición ¡el haber marcado un hattrick! arrevoire aseguró la ventaja en el minuto 90, cuando Vicente Ortigas cogió el balón por el centro, hizo un amago y chutó, poniendo el 6 - 1 en el marcador. En el minuto 90 del encuentro, Leonard Zagrodnik del equipo arrevoire, tuvo que abandonar el partido después de ganarse una segunda amonestación por recordarle el día de la madre al árbitro. arrevoire llevó el peso del juego en estos 45 minutos, controlando el balón el 62% del tiempo.Sin lugar a dudas, Beneharo Bombín fue el mejor jugador de arrevoire. Por otro lado, Luis Rodríguez tuvo un mal día y jugó por debajo del nivel de su equipo, no pudiendo cumplir como todos esperaban. Sin lugar a dudas, Daniel Servitja fue el mejor jugador de CAT.F.C. Sin embargo, no fue el mejor partido que le hemos visto a Gaspar Domingues, quien no brilló como se esperaba. Resultado final: 6 - 1. Con este resultado Arrevoire consolidase na segunda posición da taboa clasificatoria. Esta temporada o ascenso está na nosa man!

OUTRA LECCIÓN DE HISTORIA....

2006-09-13T00:00:00.000+02:00

Velaquí un claro exemplo de que o de fora só por ser de fora sempre parece mellor. ¿Qué tería pasado se fora inglés, americano ou alemán? De seguro estaríamos cheos de ver os seus recopilatorios nos teletendas da madrugada, pero por desgraza saíu español e iso é case que garantía de fracaso para calquera artista, por máis que coma no seu caso sexa un adiantado ó seu tempo. Malia que poida parecer polémico e haxa para gustos, ¿Ten algo que envexar a sua estética estrafalaria e algo circense á do vanagloriado Depeche Mode?, ¿É Eloise peor musicalmente e está menos traballada que calquera dos Pet Shop Boys?, ¿Semella menos "mariquita" que calquera dos de Bananarama? Non, non e non, e en canto ó da estética, era máis ben o sino de identidade que marcou unha xeración falando sempre dende o punto de vista musical. ¿Non vestes nunca a Pedro Almodovar nos seus anos de cantante "loca" da vida? Ou Alaska sen ir maís lonxe...
Era eu moi novo cando anunciaron a sua morte nun tráxico accidente de tráfico. Xogaba no chan do salón e na tele (aínda non había Antena3 nin Telecinco nin privada ningunha) botaban un programa de sobremesa da Maritere (María Teresa Campos), pero con todo quedoume grabado a ferro. Se fora calquera outra persoa xa o habería esquencido cinco minutos máis tarde, pero aquelo non, non sei porque. Unha magoa, gustaríame podelo ver agora e saber a onde tería derivado a sua música. Falo por suposto de Tino Casal. Así remato hoxe. Un saudo!
...........................................Mike

2006-09-12T23:57:00.000+02:00

Tino Casal - Eloise3

2006-09-12T23:53:00.000+02:00

Tino Casal . - Embrujada

AINDA SE VEN HOXE

2006-09-07T23:59:00.000+02:00

Quixen atopar unha foto que vin este verán no xornal, pero non fun capaz. Era dunha vella que choraba porque as lapas estaban chegando á porta da sua casa. Canta impotencia reflectida naquela imaxe; ¿podedes imaxinar que da noite á mañá tedes que deixar a vosa casa, onde tendes vivido toda a vida e tamén o fixeron os vosos antepasados, que é o berce de todolos vosos recordos e tamén universo finito e ás veces infinito para calquera que foi duas veces á "ciudá" cando era novo e non voltou a sair de alí? Qué duro ten que ser. Ningún de nos o pode comprender, xa ninguén leva ese tipo de vida na que todo ó que necesitas está ó teu carón, e se non ó está, non o coñeces porque non o necesitas.
Cando se dan cousas coma as deste verán ata xustificas os linchamentos. Non ó tomedes ó pé da letra, pero si que chegas a sentir ira, odio e rabia. ¿Cantos viaxes fixen este verán a Ferrol vendo columnas de fume por todas partes? Un lote deles, incluso lembro unha tarde que vín tres ó fronte, unha á dereita e cando quixen desfacerme daquela visión tan horrible mirando polo espello retrovisor alí había outra.
¿Cal é a solución? Quen o sabe. Dende logo non é tirarse os trastos á cabeza como adoitan facer ós políticos (algúns máis que outros). ¿Crise xestionada polo PSOE? ¿Crise xestionada polo PP? Non, crise xestionada por "Paco" o da foto que foi co caldeiro cheo de auga e por "Manolo" que foi a atizarlle ó lume cunha pola que atopou no camiño. Como tanta e tanta outra xente e como tantas e tantas outras veces.

A todolos heroes anónimos.
..................................................Mike

PD: ahí vos queda un xogo para que practiquedes.

http://www.minijuegos.com/juegos/jugar.php?id=3743

LENDAS GALEGAS

2006-09-05T13:43:00.000+02:00

Hai unha cousa que me apaixoa de verdade, e son as lendas. Non os contos que dan lugar a longametraxes como as dos "cabaleiros da taboa redonda" ou as do "santo graal" que tan de moda se puxo co famoso "Codigo DaVinci", senon esas pequenas historias que contaban os avós para ter ós cativos quedos un anaco. Entre as da miña preferencia atopanse sen lugar a dúbida as que falan de castros encantados, tesouros agochados e dos "mouros" (que as máis das veces se asocian erroneamente os mouros que invadiron o resto da península cando en realidade veñen sendo coma os "elfos" e outras persoaxes máxicas das mitoloxías nórdicas). Esta tradición oral que como tantas outras se vai perdendo non sen tristura, quedou representada nalgúns libros que teño pola casa, e iso e o que queda escrito hoxe: unha representación das mellores da Terra de Melide adicada a Toomuch! (A vindeira vez da Lagoa de Doniños para Pablo).

O CASTRO DE PEDROUZOS

(Melide - A Coruña)

"Din que no castro de Pedrouzos hai tres minas ou vigas; unha de ouro, outra de prata e outra de alquitrán; como non se sabe cal é esta, e tocarlle non se pode, pois todo canto hai no arredor se queimaría, non se anda na busca das outras dúas".

"Neste castro había tamén un señor encantado, e dunha vez pasou por alí unha muller que daba o peito. O encanto (señor), a quen ninguén vía, chamouna para que dera de mamar a un neniño que el tiña e levouna por unha mina moi longa ata unha casa bonitísima. Despois que lle deu de mamar trouxo o señor unha untura e mandoulle á muller que metera os dedos nela e logo que lle untara os ollos ó neno. Fixoo así, mais ela case sen se dar conta pasou os dedos por un ollo seu e dende entón vía por el coma os encantos (señores encantados)".

"Ó outro día era 27 e foi a muller á feira das Cruces de Sobrado e polo ollo que untara viu ó señor do castro a quen ninguén máis vía. Na vez de calar e de non facer caso, chamouno anque aquel non lle falaba".

"Ende outro día a muller voltou ó castro e o señor desta vez faloulle: ¿Con qué ollo me viches na feira? Ela mostroulle con cal fora e tiroullo naquel intre".

(Ano 1933)

NOTA: quizaives sexa este o momento de aclarar que en moitas destas lendas hai un final tráxico e incluso macabro, pero no trasfondo sempre hai unha compoñente moral moi acuasada. En todas elas, non saber gardar un segredo dos mouros ou a codiza por querer quedar con algo valioso, ou querer saber máis do debido tiñan horribles consecuencias.

Por suposto que hai lendas nas que os mouros son malos por natureza pero as máis das veces é unha especie de simbiose, se ti cumples un trato eles cumplen dandoche riquezas, se ti non cumples ou morres, ou perdes un ollo, ou perdes todo o que tes de valor etc etc etc....

O CASTRO PEDRO

(Folladela - Melide - A Coruña)

"Unrapaciño de Ordes andaba gardando o gando e ó chegar ó castro apareceulle unha muller cunha tenda dicíndolle".

- Neniño:"que cosa es que te gusta más de esto?" (Os mouros falan castelán e as frases soan así de extranas por conservaren a contrucción gramatical galega).

- Pois señora, gustanme estas tixeiriñas.

- Bien, ven mañana por ellas; pero trae un mollete de pantrigo y unha taza de manteca que te las he de dar.

Ó día seguinte, o rapaz foi ó castro e sentouse enriba dunha pedra, pousando a taza mais o molete. Pero cando quixo erguerse, notou que ficaba apegado á pedra, e era que contara na casa o sucedido no monte e non dera tino do segredo que a moura lle encargara.

Chegando á noite, oíu unha voz que lle dixo:

"Neniño, vete que tienen mucha pena por ti en tu casa".

O rapaz marchou, mais a manteiga e o molete quedaron apegados para sempre.

"Neste castro hai tres trabes (vigas que sostiñan o teito do mundo soterrado dos mouros); unha de ouro, unha de prata e outra de alquitrán que veñen dende o castro de Paradela. Como non se pode tocar a de alquitran pois todo estouparía, non se poden coller as outras, que porían rica a toda a veciñanza".

NOTA: os temas soen ser recurrentes, a mesma historia ou moi parecida dase en distintos puntos da xeografía ou en distintos castros coma neste último exemplo. Ademáis quero aclarar que non é que os párrafos sexan inconexos dentro da mesma lenda, senon que son varias lendas referidas ó mesmo castro!

"Din tamen que no castro hai unha señorita encantada. Remaneceu a historia do encanto porque un individuo deste país, caera prisioneiro da mourería, alá polas Castillas; mais, un día que nevaba, dixo el: cando aquí neva, que fará entre o castro Pedro e o castro de Paradela...

Oirono os mouros e entón preguntaronlle se coñecía os castros que nomeara. Dixo o preso que si, e dixolle un mouro. Vostede podía facerse rico para toda a sua vida se chegara a desencantar o encanto que hai no castro Pedro".

"Para iso deulle o mouro tres moletes de pan cada un co seu periquete, dicindolle: mira de non lle cribar o periquete a ningún dos moletes, nin lle tires un so bolisco ó pan. Ó chegar ó castro Pedro, colles un dos moletes e tiralo no centro do castro, dicindo: Aureana, Aureana, toma o bolo que che da a tua Ana. Botas o segundo e dis o mesmo e sen variar faino tamén co terceiro molete".

Veuse o outro, xa ceibe, á casa e trouxo consigo os moletes, sen lles tocar para nada nin deixar que ninguen lles puxera a man, mais a sua muller non parabapor saber que levaba no saco, e azoroñou e azoroñou e por cabo non só viu e apalpou os moletes senón que a un tiroulle o periquete" (Que malas sodes as mulleres carallo! jajajajajaja! cento por cento lendas machistas...)

Cando ó outro día pola mañan víu o home tal cousa, puxose que botaba lume contra a muller. Así e todo marchou cara o castro e fixo todo como lle dixeran os mouros. Ó guindar o primeiro saíu unha señora belida montada nunha mula moi chea, que fuxíu coma un lóstrego; botou logo o segundo e saíu outra moza do mesmo xeito. Á derradeira, guindou o bolo espinicado e de súpeto saíu outra señora non menos fermosa, pero montada nunha mula coxa e así non puido fuxir. Enrabeouse moito a moza contra do home porque deixara espinicar o pan e mais porque deixara aquel bolo para a derradeira, pois, como lle dixo ela;se saira na primeira, levábana as outras, e así tiña que quedarse soa no castro. Mais, antes de meterse ó fondo da terra, deulle unha cinta dourada para que lla puxera á muller, que lle había de estar moi ben.

Mais o home fixo doutro xeito e atou a cinta a unha árbore, que nun instantiño quedou feito borralla.

"Dise que un home dos da casa de Fonte-Xoan, leváballe de comer e de vestir, sobre todo carne de vaca e pantrigo, á señora coxa que estaba encantada no castro. Ela en cambio deulle moitos cartos, e a conta deles inda din que estudiou a carreira D. Leoncio, capelán de D. Saturnino Calderón".

(Tamén ano 1933, ano de recopilación claro)

NOTA: Xa para remetar, comentarei que cousas como a que pasa nesta última lenda, na que primeiro é coxa a mula e despois a dona son frecuentes por canto son so iso, lendas de tradición oral, e moitas veces hai lendas que xurden sen saber moi ben porque doutras lendas. Todos sabemos o conto de que se lle contas a mesma nova a unha persoa e esta a outra e asi sucesivamente ao pouco xa non se parece en nada ao orixinal, e iso e o que pasa exactamente aqui. Pero Dioooossssssss................. que pesado me quedou este artigo!!!!

Ate a vindeira!!!!

..........................................Mike

AFIADOR II

2006-09-05T00:04:00.000+02:00

Esta pequena xoia de prata e marmol é da miña nai. É unha cousa verdadeiramente fermosa, aínda que non se vexa ven na foto porque o movil non da para máis. Nin sei cantos anos ten, pero lembroa de toda a vida na casa. Como singularidade direi que ¡FUNCIONA E NON LLE FALTA UN DETALLE! si, si, se lle premes ó pedal a roda xira e tamén o fai a moa que é de pedra de afiar de verdade! Aparello apto como ningún para afiar coitelos de ummmm......... o redor dun centímetro de longo jajaja! Este modelo, moi parecido ó da tua foto Hecate, era transportado a xeito de carretillo: deitandoo sobre a roda grande e usando as patas como "manillar" estes homes facían kilómetros e kilómetros. Dicia no comentario que che deixei que debía ser antigo de verdade porque se te das conta, a roda era de madeira e non era nada doado de levar. Non sei se tanta explicación non será pasarse e se estou a comentar cousas que son "de caixón", pero ahi quedan por se a alguen lle interesan. Sen máis vou a voltar axiña toda esta tecnoloxía ó retiro espirital da sua vitrina antes de que na miña casa estole un verdadeiro conflicto institucional!
.................................Mike

2006-08-25T16:02:00.000+02:00

Cruz y Raya - La manta elfica

É estoutro porque da o nivel de frikada.

2006-08-25T15:53:00.000+02:00

Cruz y raya-Matrix Blasa Realoaded

Este porque ten que estar.

2006-08-25T15:46:00.000+02:00

Cruz y Raya : El Heavy Bibliotecario

Isto é para que lexades máis!

2006-08-19T20:44:00.000+02:00

el gañan teatro

Ainda co son defectuoso, un bó video é un bó video.

2006-08-17T14:28:00.000+02:00

jaiteiros betansos

"BAKALAO" Á GALEGA

2006-08-17T14:15:00.000+02:00

Diuseme onte colgar un video meu en "youtube", máis por probar como se facía que por outra cousa pero vendo os resultados penso que isto vai ser outro filón. Este video grabamolo na feira medieval de Betanzos o 9 de Xullo e a min persoalmente encantame. Di o meu amigo gaiteiro, que hai unha frase que di: "onde hai un gaiteiro sempre hai unha festa", vos diredes se é verdade.
.............................................Mike

2006-07-27T02:04:00.001+02:00

CULTURA GALEGA

Ollo!! outros blogs desta páxina dan unha visión distorsionada do que é a cultura Galega,
só aquí tendes os videos do mellor referente posible da nosa cultura. Malia que sexa en castelán e sexan unha banda de melenudos son unha xente ben comprometida con Galicia e co Ourense do que xurdiron, de ahí un dos seus grandes éxitos "El afilador" adicada a esa personaxe peculiar da nosa tradición que na sua bicicleta percorría os pobos a grito de "afilador y paragüeeeeero!!!!!" sempre aderezado co son da sua frauta, ben parecida as que usan os Peruanos e que consiste nun conxunto de canas de diferente lonxitude. É simplemente algo q non podia faltar nesta páxina, e volo recomendo a todolos que non os coñecedes, que supoño seredes poucos. Esta representado ó que eu a título persoal considero ó máis representativo que aparecéu en "youtube", cousas actuais e outras de fai un lote de anos, (non fai falla que o diga) e polo demáis cancións como "Dolores se llamaba Lola", un "hit" dos que non pasan de moda e que aínda hoxe se escoita en moitas festas, e por último salientar unha balada que nunca me cansarei de escoitar, xa a atoparedes. Un saudo.
...................................Mike

2006-07-27T02:04:00.000+02:00

Si pudiera. Los Suaves

2006-07-27T02:02:00.000+02:00

los suaves

2006-07-27T01:49:00.000+02:00

Los Suaves . - Maldita sea mi suerte

2006-07-27T01:45:00.000+02:00

Los Suaves - Ya nos vamos Videoclip

2006-07-27T01:43:00.000+02:00

Palabras Para Julia - Los Suaves

2006-07-21T02:38:00.000+02:00

Soniko-db - GZ in Lp45 en Ordes

Atención ao "yo siete, vosotros siete" ó máis puro estilo"yo tarzan, tu Jane" ou "yo indio Navajito, cortar cabellera tu"

2006-07-21T02:34:00.000+02:00

Disco Party

FALEMOS DE MIN

Agora que descubrín o efectivo e rápido que é encher este espazo con videos case que me vai costar prescindir deles! Pero quero deixar claro que voltarei aos textos, e o farei como ben apuntou Hecate, tan axiña como recupere a inspiración. Os videos de hoxe van nin máis nin menos que dos meus anos mozos, cantos anos pasaron dende que fun por primeira vez a Party? Pois pasarían ben uns 10 ou 11 anos, e gardo e gardarei para sempre grandes recordos de aquelas tardes-noites dos Domingos. Para aqueles que non coñezan o lugar direi a xeito de explicación, que Party viña a ser algo así como o prescolar das discotecas e paso previo as de máis nivel e que tamen abrían máis tarde, xeralmente os Sábados como a que aparece no primeiro video (LP). Naqueles anos dos que falo, cando aínda contabamos os cartos en "rubias", chegabamos a porta de Party arredor das 7 do serán, e Domingo tras Domingo, formabamos incansablemente parte daquela interminable cola que parecera non ter fin, facendonos sempre a mesma pregunta: ¿Cómo diantre farán para meter tanta xente dentro? outrora din que uns cantos fulanos escribiron un libro que falaba dun home que viraba a auga en viño e multiplicaba os panes e o peixe, pero ben seguro que o dono de Party non vivia naqueles tempos. De seres así, de xustiza tamen sería que aparecera a milagre das 300 persoas na puñetera caixa de mistos... Dicía,(que se me vai a cachola como ós vellos...),que tras agardar aquela cola pagabamos recordo 300 pesetas pola entrada ¡¡con consumición!! mínima pero consumición ó fin e ó cabo, e que por outra banda éranos maís que suficiente xa que logo, case non sabiamos recen saídos da niñada o que era un "cubalibre" (outros tempos totalmente distintos ós de agora).
Cando chegamos a segundo de "parbulitos" por chamarlle de algún xeito, chegou o momento de ampliar os nosos horizontes. Xa non era abondo ir a Party os Domingos, había que experimentar cousas novas, coñecer mozas novas e o máis apaixoante para os mozos de 15 ou 16 anos: experimentar co mundo da noite moito máis alá das verbenas de verán (das que prometo falar tamén en vindeiras ocasións). Nese intre comezamos a compatibilizar Party (os Domingos á tarde) con LP (os Sábados ata ben entrada a noite por non dicir ata ben entrada a mañán, xa que aínda había moitas cousas que facer en Ordes ó pechar a discoteca...) No punto álxido das nosas carreiras de "festixeiros alborotados" chegamos a ir a 5 discotecas cada fin de semana, co que o "planing" era o seguinte: Venres "El bosque", Sábado á tarde "Baroke" e á noite "LP" e Domingo á tarde "Party" e a noite a culminación da cultura de Club "Chevalier". Cantos recordos e canto os boto de menos, pero tamen sei que outro ano como aqueles non mo atura o corpo e só teño 25 anos!! Saudos compañeiros, actualizarei de novo vez nos vindeiros días!!
.............Mike

2006-07-11T23:05:00.000+02:00

Bohemian Rhapsody - Queen

Namentres sigo coa testa posta na elaboración do segundo texto da historia do ARREVOIRE, deixovos colgados estes minutos musicais que de seguro disfrutaredes. Atopei videos con mellor son, pero os directos sempre teñen algo especial. Bohemian Rhapsody esta case con toda seguridade entre as dez mellores cancións de todolos tempos e é sen dubida unha grande obra mestra. Convido a Toomuchlove a que escriba un artigo sobre Queen xa que o seu alcume non veu froito da casualidade... Ate a proxima compañeiros.
...................................Mike

2006-06-27T00:38:00.000+02:00

Quero compartir con todos vos estoutro anaco de historia que atopei hoxe por casualidade.
Non direi nada máis, porque as veces sobran as palabras. Nunhas datas nas que o tema do nacionalismo está de fervente actualidade, non concibo mellor forma de amosar o paradigma do "sentimento popular".
Adicado como non podia ser de outra forma a Lorena.
.................................. Mike

2006-06-27T00:27:00.000+02:00

Traslado do feltro de A.D.R Castelao a Galiza. Galiza Naçom!

2006-06-07T18:20:00.000+02:00

ALBORADA

Pasaron anos, xa máis da metade da nosa vida de estudiantes (para algúns que non para outros) dende que xurdíu o termo que nos da nome, e que cada día, e o digo coa ledicia de quen ve o seu traballo recompensado, vai acadando un significado máis amplo e uns contidos máis amplos aínda.
As seguintes liñas pretenden ser unha merecida homenaxe a ARREVOIRE, bensabido que é que moitos de vos descoñeceredes a orixe do noso nome.
Señores collan as palomitas.

A ORIXE:

Era o ano 95, e a meirande parte de nos tentaba de asimilar canto antes o que o paso da escola elemental a un instituto supuña, non tanto polas obrigas que nunca foron tales como polas liberdades coas que nos atopamos de supeto. Para calquera rapaz con 14 anos que chega a un sitio novo, e que é ademáis unha especie de icono que semellase marcara o paso da infancia á madurez, e sinxelo sentirse abraiado de cousas que despois se esquecen por naturais que se van facendo ou por pequenas que as vai virando o tempo.
O primeiro pitillo ou mesmo a primeira “latada” a unha clase son os mellores exemplos disto.
Dicia, xa que non me quero distraer moito do conto que quero contar, que por cousas do azar e como demostración única de que o caos do que falaba Platón é verdadeiramente inordeable, viñemos a coincidir naquel 1ºC do que sei que moitos sentiredes morriña, un grupo peculiar e heteroxeneo de xente que pasadas poucas semanas desque se coñeceran, se viron na tarefa de de formar un equipo de fútbol co que defender o bó nome da sua aula na liga interna do instituto.
Foi entón cando se oiu por primeira vez o noso nome. Non lembro quen foi quen o dixo, pero si que foi acollido por consenso no fondo da clase, e aínda que recoñeza que ó principio non me gustou e non me gustaba o seu soar, tamen rematei por aceptalo.

ARREVOIRE QUE DIXO VOLTAIRE foi con moito o peor equipo de aquela liga, non por xogadores, que non eran tan malos na sua totalidade… senon pola man dunha organización neglixente e corrupta e o tráfico de influenzas, que fixeron emparellar ó noso equipo de recén chegados con dous equipos de COU e un de terceiro ou segundo, xa non o lembro.
As palizas “historicas” que recibemos, como aquel 36-2 ante o mais duro rival, o equipo dos xemelgos, deron lugar a unha das frases que mellor definiron o espirito do ARREVOIRE ata o de agora: “Rapaces, atoparon o noso punto débil: O FUTBOL”.
Porén, como nunca acabamos de aceptar aquelo de que “o importante é participar” naquelas condicións, aquel mesmo día decidemos que a unica maneira de combater tanta inxustiza era botar man do xogo sucio, e lonxe das patadas e os dedos nos ollos, comezamos a levar con nos a xogadores de nivel que non tiñan ficha co noso equipo.
O que vulgarmente se chama facer trampa e nos círculos máis elevados aliñación indebida, tampouco nos deu mellores resultados. A sabendas de que a can fraco todo son pulgas, hei de dicir que soamente unha vez chegamos a facer tal cousa. A que foi a nosa primeira victoria (victoria pola minima 2-1) grazas á actuación da nosa estrela foranea, rematou en impugnación porque un dos rivais coñecía o rapaz o que lle suplantamos a ficha.
Con todo, o equipo que nacera para facer historia fixo historia, xa que como a sanción conlevaba perda de puntos e todos sabemos que á nada non se lle pode sacar, aquela liga aínda quedamos a debelos.
ARREVOIRE 95/96: máis de cen goles na contra e -2 puntos trala primeira rolda trala que evidentemente caemos eliminados.

SEGUNDA ETAPA: ARREVOIRE II “OS POLIHIDROXICETONOS”

¿¿A quen carallo se lle ocurriría dotarnos de tan ridículo alcume?? Se sinalara a alguén co meu dedo de acusar non erraría ou polo menos non andaría moi lonxe.
Temos que remontarnos agora a o ano 97, ano de COU para moitos de nos, e momento no que xuntamos arrestos de abondo para voltar ás competicións oficiais. Mesmo escenario, o instituto, pero desta vez viraran as tornas compañeiros, porque ao de agora os maiores éramos nos, e ademáis desta volta a organización estaba da nosa parte, o que nos facilitou un grupo a priori asequible. Porén fieis ó noso estilo propio, perdemos os tres primeiros partidos por un só gol, e as tres veces no derradeiro minuto. Non pasou así cos dous seguintes, que foron as duas primeiras victorias legais e con autoridade da nosa historia, pero coma sempre, a un só partido da gloria dos oitavos de final, algún cafre destrozou un vestiario e a liga foi automáticamente suspendida. Chamadelle se queredes mala sorte ou mesmo meigallo, de calquera das formas aínda pensamos que a historia esta en débeda con nos. Así rematou a segunda etapa.

TERCEIRA ETAPA: A FUNDACIÓN DA PEÑA

Seguiron a pasar os anos, deixando case que esquecer aquel nome, ata que unha tarde do outono de 2004 tivemos unha grande idea: Xa que non foramos quen de sobresair no fútbol, alomenos podíamos tentar gañar algúns cartos coas quinielas. E así se constituíu o que hoxe se coñece coma PEÑA ARREVOIRE, así de sinxela e a nosa historia.
Se tendes lido ata aquí, xa podedes facer xuizo e comparar a nosa orixe deportiva coa nosa imaxe actual na que hai cabida para os deportes, a cultura, os xogos de azar e as actividades para o tempo de lecer.
Cantos cambios, ¿verdade? Esta etapa e a que estamos a vivir agora, e eu espero sinceiramente que a peña(a parte de facerme rico) siga medrando moito máis e non se pare aquí.

Remato deste xeito o meu primeiro conto, xa que non ven ó caso ser mais detallado, e prometo ser máis breve nas vindeiras ocasións.
A todolos apaixoados da historia das cousas polas que nunca ninguen se preocupa(porque son os que aturaron todo este texto ata aquí), e a todolos los que participades en ARREVOIRE de algunha ou outra maneira grazas.

Un saudo:
Mike……………